การแนะนำยาและแคปซูลคืออะไร?

แคปซูล เป็นเพียงเครื่องประดับหรือเสื้อยาชนิดหนึ่ง แน่นอนว่าไม่เพียงแต่ใช้เพื่อให้ดูดีเท่านั้น แต่ยังช่วยให้หยิบใช้ได้ง่ายและให้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดอีกด้วย

ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์ แคปซูลแรกที่มนุษย์ใช้นั้นถูกสร้างขึ้นในอียิปต์เมื่อ 1,500 ปีก่อน ในขณะนั้นยังไม่ชัดเจนว่าแคปซูลมีไว้เพื่อบรรจุยาเพียงอย่างเดียวหรือไม่ อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ปี 1730 เภสัชกรในกรุงเวียนนาเริ่มใช้แป้งเพื่อผลิตสิ่งที่เรียกว่าแคปซูลผัก เมื่อถึงจุดนี้เห็นได้ชัดว่ามีการใช้แคปซูลเพื่อบรรจุยา เทคโนโลยีการผลิตแคปซูลนี้ได้รับการจดสิทธิบัตรในปารีสเมื่อปี พ.ศ. 2377

ยาที่รับประทานเมื่อผู้ป่วยป่วยจะต้องถูกย่อยและดูดซึมเข้าสู่กระแสเลือดผ่านทางทางเดินอาหารแล้วจึงสลายไปที่ตับ อย่างไรก็ตาม ผง เม็ด ของเหลว และยาเม็ดจำนวนมากมีรสขมและระคายเคือง มีความผันผวนหรือถูกทำลายด้วยน้ำลายในปาก ยาบางชนิดอาจสูดดมเข้าไปในทางเดินหายใจและทำให้เกิดผลข้างเคียง ดังนั้นการใส่ยาลงในแคปซูลสามารถป้องกันช่องปากและระบบทางเดินอาหาร กลืนอาหารได้ง่ายขึ้น และทำให้ยามีบทบาทที่ดีที่สุด

และการจะได้ยาที่ดีที่สุดก็ต้องป้องกันไม่ให้ไปทำลายกรดในกระเพาะของคนด้วยเพราะยาบางชนิดจำเป็นต้องละลายในลำไส้และดูดซึม ดังนั้น สารที่ทำจากวัสดุเมมเบรนชนิดพิเศษคล้ายแคปซูล (เช่น เจลาติน เซลลูโลส โพลีแซ็กคาไรด์ เป็นต้น) จึงต้องห่อหุ้มยาประเภทต่างๆ เช่น ผงและของเหลวตามขนาดยา

นอกจากนี้ยายังมีครึ่งชีวิตซึ่งหมายถึงเวลาที่ต้องใช้เพื่อให้ความเข้มข้นสูงสุดของยาในเลือดลดลงครึ่งหนึ่ง ครึ่งชีวิตของยาสะท้อนถึงอัตราการขับถ่าย (การขับถ่าย การเปลี่ยนแปลงทางชีวภาพ การเก็บรักษา ฯลฯ) ของยาในร่างกาย และสะท้อนถึงความสัมพันธ์ระหว่างเวลาของยาในร่างกายและความเข้มข้นของยาในเลือด ดังนั้นจึงเป็นพื้นฐานหลักในการกำหนดปริมาณและความถี่ในการบริหาร ยาที่มีครึ่งชีวิตยาวจะถูกกำจัดออกอย่างช้าๆ ในร่างกายด้วยระยะเวลาการใช้ที่นานขึ้น ในขณะที่ยาที่มีครึ่งชีวิตสั้นจะถูกกำจัดอย่างรวดเร็วในร่างกายด้วยระยะเวลาการใช้ที่สั้นลง

สำหรับยาที่มีครึ่งชีวิตสั้น จำเป็นต้องให้ยาบ่อยครั้งเพื่อรักษาความเข้มข้นของยาในเลือด เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาในการรับประทานยาบ่อยครั้ง จึงมีการใช้แคปซูลพิเศษเพื่อบรรจุยาซึ่งเรียกว่าแคปซูลที่มีการปลดปล่อยอย่างต่อเนื่อง แคปซูลที่มีการปลดปล่อยแบบยั่งยืนยังหลีกเลี่ยงข้อบกพร่องในการบริหารยาเตรียมที่ไม่ได้จดสิทธิบัตรบ่อยครั้ง ซึ่งอาจนำไปสู่ความเข้มข้นของยาในเลือดที่มีประสิทธิผลสูงและต่ำ และมีพิษและผลข้างเคียงน้อยกว่ายาเตรียมที่ไม่ได้จดสิทธิบัตร ดังนั้น ยาหลายชนิด เช่น ไอบูโพรเฟน แอสไพริน และไทลินอล จึงสามารถจัดทำเป็นแคปซูล DR ได้