ยาระงับคืออะไร? ประเภท การใช้งาน และวิธีการทำงาน

ยาระงับคืออะไร?

ยาแขวนตะกอนเป็นรูปแบบยาของเหลวซึ่งอนุภาคยาที่เป็นของแข็งจะกระจายไปทั่วตัวพาของเหลว แต่ไม่ละลายในนั้น สารแขวนลอยต่างจากสารละลายที่สารออกฤทธิ์ละลายจนหมดและมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า สารแขวนลอยประกอบด้วยอนุภาคละเอียดที่ไม่ละลายซึ่งยังคงแขวนลอยอยู่ในของเหลว นี่คือสาเหตุที่ยาระงับประสาทส่วนใหญ่มีคำแนะนำบนฉลากที่คุ้นเคย: "เขย่าขวดก่อนใช้" อนุภาคจะเกาะอยู่ด้านล่างโดยไม่เขย่า ทำให้ไม่สามารถจ่ายยาได้อย่างแม่นยำ

สารแขวนลอยเป็นรูปแบบทางเภสัชกรรมที่ใช้กันอย่างแพร่หลายรูปแบบหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวชศาสตร์เด็กและผู้สูงอายุ ซึ่งผู้ป่วยมักไม่สามารถกลืนยาเม็ดแข็งหรือสูตรแคปซูลเจลาตินได้ นอกจากนี้ยังใช้เมื่อส่วนผสมออกฤทธิ์ทางเภสัชกรรมละลายในน้ำได้ไม่ดี ทำให้สารละลายที่แท้จริงใช้งานไม่ได้หรือไม่เสถียร

ในแง่ตรงไปตรงมา: ยาแขวนตะกอนเป็นส่วนผสมที่อนุภาคยาที่เป็นของแข็งจะกระจายตัวไปในทางกายภาพ (แต่ไม่ละลายในทางเคมี) ให้เป็นเบสของเหลว ขนาดอนุภาคในสารแขวนลอยทางเภสัชกรรมส่วนใหญ่อยู่ระหว่าง 0.5 ถึง 5 ไมโครเมตร ซึ่งช่วยให้อนุภาคมีขนาดเล็กพอที่จะกระจายอย่างสม่ำเสมอหลังจากการเขย่า แต่ใหญ่พอที่จะป้องกันไม่ให้ก่อตัวเป็นสารละลายที่แท้จริง

ยาระงับแตกต่างจากรูปแบบยาอื่นๆ อย่างไร

การทำความเข้าใจว่าอะไรที่ทำให้สารแขวนลอยมีลักษณะเฉพาะต้องดูรูปแบบขนาดยาหลักๆ แบบเทียบเคียงกัน แต่ละรูปแบบมีข้อดีและข้อจำกัดเฉพาะโดยขึ้นอยู่กับผู้ป่วย เคมีของยา และตำแหน่งที่ออกฤทธิ์

แคปซูลเจลาตินมีคุณค่าอย่างยิ่งเมื่อเปรียบเทียบกับสารแขวนลอยเนื่องจากมักใช้เป็นทางเลือกสำหรับยาชนิดเดียวกัน ก แคปซูลเจลาติน ห่อหุ้มผง เม็ด หรือแม้แต่ของเหลวที่เติมไว้ในเปลือกที่ละลายได้ซึ่งทำจากเจลาตินที่ได้จากสัตว์ วิธีนี้ช่วยให้สามารถจ่ายยาได้แม่นยำและปกปิดรสชาติได้ดีเยี่ยม แต่ผู้ป่วยต้องกลืนอาหารในรูปแบบแข็ง เมื่อเป็นไปไม่ได้ — เนื่องจากอายุ กลืนลำบาก หรือความจำเป็นในการใช้ยาที่ยืดหยุ่นมาก สารแขวนลอยจึงเป็นทางเลือกหนึ่งที่ต้องการ

วิทยาศาสตร์เบื้องหลังการทำงานของยาระงับ

ประสิทธิผลของยาระงับขึ้นอยู่กับวิศวกรรมทางเภสัชกรรมเป็นอย่างมาก หลักการทางกายภาพและเคมีหลายประการควบคุมการทำงานของสารแขวนลอยในขวดและในร่างกาย

ขนาดอนุภาคและการดูดซึม

อนุภาคขนาดเล็กหมายถึงการละลายในทางเดินอาหารเร็วขึ้น และส่งผลให้การดูดซึมยาเร็วขึ้น ผู้ผลิตยาใช้กระบวนการไมโครไนเซชัน ซึ่งเป็นกระบวนการบดอนุภาคยาเป็นระดับไมโครเมตร เพื่อเพิ่มพื้นที่ผิวของสารออกฤทธิ์ให้สูงสุด ยาที่มีอนุภาคลดลงจาก 100 ไมโครเมตร เหลือ 10 ไมโครเมตร มี เพิ่มพื้นที่ผิว 100 เท่า เร่งอัตราการดูดซึมโดยตรง

สารแขวนลอยและความหนืด

เพื่อป้องกันไม่ให้อนุภาคตกตะกอนเร็วเกินไป ผู้กำหนดสูตรจึงเพิ่มสารแขวนลอย เช่น แซนแทนกัม คาร์บอกซีเมทิลเซลลูโลส หรือเบนโทไนต์ สารเหล่านี้จะเพิ่มความหนืดของตัวพาของเหลว ซึ่งทำให้อัตราที่อนุภาคตกลงสู่ด้านล่างช้าลง เป้าหมายไม่ใช่การหยุดการตกตะกอนโดยสิ้นเชิง แต่เพื่อให้แน่ใจว่าอนุภาคยังคงมีการกระจายอย่างสม่ำเสมอนานพอหลังจากการเขย่าเพื่อให้ได้ปริมาณที่แม่นยำ

ศักยภาพซีต้าและความเสถียรทางกายภาพ

อนุภาคที่แขวนลอยจะมีประจุไฟฟ้าอยู่บนพื้นผิว การวัดประจุนี้ — ศักย์ซีตา — เป็นตัวกำหนดว่าอนุภาคจะผลักกันมากแค่ไหน ศักย์ซีตามากกว่า ±30 มิลลิโวลต์ โดยทั่วไปถือว่าเป็นสารแขวนลอยที่เสถียร เนื่องจากการผลักกันอย่างแรงระหว่างอนุภาคจะป้องกันไม่ให้อนุภาคจับตัวกันเป็นก้อน (กระบวนการที่เรียกว่าการจับตัวเป็นก้อนหรือการรวมตัว) นักกำหนดสูตรจะปรับ pH และเพิ่มอิเล็กโทรไลต์เพื่อให้เกิดความเสถียรนี้

การตกตะกอนที่มีการควบคุม

น่าแปลกที่สารแขวนลอยทางเภสัชกรรมบางชนิดได้รับการกำหนดสูตรโดยเจตนาให้เป็นระบบ "ตกตะกอน" ในสารแขวนลอยที่ตกตะกอน อนุภาคจะก่อตัวเป็นกระจุกที่หลวมซึ่งจะเกาะตัวอย่างรวดเร็วแต่ยังกระจายตัวได้ง่ายด้วยการเขย่าเบาๆ ซึ่งมักนิยมใช้วิธีนี้มากกว่าระบบ "deflocculated" ซึ่งอนุภาคละเอียดจะค่อยๆ เกาะตัวกันเป็นเค้กแข็งและกะทัดรัด ซึ่งแทบจะไม่สามารถกระจายตัวใหม่ได้ ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่เรียกว่าการเกาะเป็นก้อน ซึ่งทำให้ยาไม่ถูกต้องและอาจไม่ปลอดภัยต่อการใช้งาน

ยาระงับประเภททั่วไป

สารแขวนลอยถูกนำมาใช้ในเกือบทุกด้านของการแพทย์ ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงของเหลวในช่องปากเท่านั้น แต่ปรากฏอยู่ในหลายช่องทางในการบริหาร โดยแต่ละวิธีมีข้อกำหนดด้านสูตรที่แตกต่างกัน

สารแขวนลอยในช่องปาก

เหล่านี้เป็นประเภทที่พบบ่อยที่สุด สารแขวนลอยในช่องปากมักใช้กับยาปฏิชีวนะ ยาลดกรด ยาต้านเชื้อรา และยาแก้ปวด ตัวอย่างคลาสสิกได้แก่:

• ยาระงับช่องปาก Amoxicillin - ยาปฏิชีวนะบรรทัดแรกสำหรับเด็กที่ติดเชื้อที่หู โรคปอดบวม และคออักเสบ
• ยาระงับความรู้สึกสำหรับเด็กที่ใช้ไอบูโพรเฟน — ใช้กันอย่างแพร่หลายสำหรับไข้และปวดในผู้ป่วยที่ไม่สามารถทานยาเม็ดหรือแคปซูลเจลาตินได้
• สารแขวนลอยอะลูมิเนียมไฮดรอกไซด์ — ยาลดกรดที่ทำงานเฉพาะในกระเพาะอาหารเพื่อทำให้กรดเป็นกลาง
• ยาระงับช่องปาก Azithromycin - ยาปฏิชีวนะในวงกว้างที่มักกำหนดไว้สำหรับการติดเชื้อทางเดินหายใจ

ระบบกันสะเทือนแบบฉีดได้

สารแขวนลอยที่ฉีดได้จะใช้เมื่อต้องการผลของยาที่ยืดเยื้อจากการฉีดครั้งเดียว อนุภาคของยาจะละลายช้าๆ ที่บริเวณที่ฉีด ทำให้เกิดเอฟเฟกต์ดีโปต์ที่อาจคงอยู่นานเป็นวัน สัปดาห์ หรือกระทั่งเป็นเดือน ตัวอย่างได้แก่:

• สารแขวนลอยแบบฉีด Medroxyprogesterone acetate (Depo-Provera) - การคุมกำเนิดที่มีประสิทธิภาพสูงสุด 3 เดือนต่อการฉีด
• Methylprednisolone acetate — คอร์ติโคสเตียรอยด์ที่ฉีดเข้าไปในข้อต่อที่อักเสบโดยตรง
• Insulin NPH - สารแขวนลอยอินซูลินที่ออกฤทธิ์ระดับกลางที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย โดยที่โปรทามีนและสังกะสีทำให้อินซูลินก่อตัวเป็นผลึก ขยายการออกฤทธิ์เป็น 12–18 ชั่วโมง

สารแขวนลอยจักษุและ Otic

ยาหยอดตาและยาหยอดหูในรูปแบบยาแขวนลอยจะส่งยา เช่น คอร์ติโคสเตียรอยด์และยาปฏิชีวนะไปยังเนื้อเยื่อที่ได้รับผลกระทบโดยตรง Prednisolone acetate ophthalmic suspension เป็นยาหยอดตาหลังการผ่าตัดที่ใช้หลังการผ่าตัดต้อกระจก สิ่งเหล่านี้จะต้องผ่านการฆ่าเชื้ออย่างเข้มงวดและต้องมีคำแนะนำ "เขย่าขวด" เช่นเดียวกับสารแขวนลอยทางปาก

การระงับเฉพาะที่

การเตรียมผิวบางชนิด รวมถึงโลชั่นต้านเชื้อราบางชนิดและผลิตภัณฑ์คาลาไมน์ที่เป็นยา ถูกกำหนดให้เป็นสารแขวนลอยเฉพาะที่ อนุภาคจะตกลงบนผิวหลังจากที่ตัวพาของเหลวระเหยออกไป และจะส่งสารออกฤทธิ์ไปยังบริเวณที่ได้รับผลกระทบ

เหตุใดจึงเลือกใช้ยาระงับมากกว่ารูปแบบแคปซูลเจลาตินในสถานการณ์เฉพาะ

แคปซูลเจลาตินเป็นหนึ่งในรูปแบบปริมาณของแข็งที่เชื่อถือได้และใช้กันอย่างแพร่หลายในร้านขายยา เปลือกแคปซูลเจลาตินแข็งแบบมาตรฐานทำมาจากกระดูกสัตว์และคอลลาเจนของผิวหนังเป็นหลัก ซึ่งจะละลายในกรดในกระเพาะอาหารภายในไม่กี่นาทีเพื่อปล่อยสารออกมา แคปซูลเจลาตินแบบอ่อน (ซอฟเจล) บรรจุยาที่เป็นของเหลวหรือกึ่งแข็ง เพื่อเพิ่มขอบเขตของสารที่สามารถจัดส่งได้ในรูปแบบแคปซูล

แม้จะมีข้อดีของแคปซูลเจลาติน — รวมถึงการจ่ายที่แม่นยำ ความคงตัวในการเก็บรักษาที่ดี และการปกปิดรสชาติยาที่ขมหรือไม่พึงประสงค์อย่างมีประสิทธิภาพ — มีสถานการณ์ทางคลินิกหลายประการที่สารแขวนลอยเป็นตัวเลือกที่ดีกว่าอย่างชัดเจน:

ผู้ป่วยเด็ก

โดยทั่วไปเด็กอายุต่ำกว่า 6 ปีไม่สามารถกลืนแคปซูลหรือแท็บเล็ตเจลาตินได้อย่างปลอดภัย ความทะเยอทะยานในรูปแบบยาที่เป็นของแข็งถือเป็นความเสี่ยงที่แท้จริง สารแขวนลอยช่วยให้ผู้ดูแลสามารถวัดปริมาณยาตามน้ำหนักได้อย่างแม่นยำโดยใช้กระบอกฉีดยาสำหรับรับประทานหรือถ้วยตวง เช่น ให้ยา amoxicillin ที่ 25–45 มก./กก./วัน ในเด็ก ขนาดยาจะเปลี่ยนไปตามน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นแต่ละครั้ง และแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะให้ยาอย่างแม่นยำกับผลิตภัณฑ์แคปซูลเจลาตินขนาดคงที่

ผู้ป่วยภาวะกลืนลำบาก

ภาวะกลืนลำบาก — กลืนลำบาก — ส่งผลกระทบต่อการประมาณการ 8% ของประชากรโลก และพบได้บ่อยโดยเฉพาะในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง ผู้ที่เป็นโรคพาร์กินสัน และผู้สูงอายุในสถานดูแล สำหรับผู้ป่วยเหล่านี้ แม้แต่แคปซูลเจลาตินขนาดเล็กก็อาจทำให้กลืนลำบากหรือเสี่ยงต่อการสำลักได้ สารแขวนลอยที่เป็นของเหลวนั้นง่ายกว่าและปลอดภัยกว่ามากในการจัดการ บางครั้งให้ผ่านท่อป้อนอาหารหลังจากตรวจสอบความเข้ากันได้อย่างเหมาะสมแล้ว

การจ่ายยาแบบยืดหยุ่นหรือแบบเฉพาะบุคคล

แคปซูลเจลาตินมีจุดแข็งคงที่ คุณไม่สามารถแยกหรือปรับด้วยวิธีการวัดปริมาณสารแขวนลอยที่มีขนาดเล็กลงได้ ในด้านเนื้องอกวิทยา การปรับขนาดยาในไต และการดูแลทารกแรกเกิด ความสามารถในการวัดขนาดยาเฉพาะบุคคลในหน่วยมิลลิลิตรได้อย่างแม่นยำถือเป็นสิ่งสำคัญทางการแพทย์ ระบบกันสะเทือนให้ความยืดหยุ่นโดยตรง

การโจมตีเร็วขึ้นเมื่อความเร็วมีความสำคัญ

ในหลายกรณี สารแขวนลอยจะมีความเข้มข้นในพลาสมาสูงสุดเร็วกว่าแคปซูลเจลาติน เนื่องจากยาอยู่ในรูปอนุภาคอยู่แล้ว และไม่จำเป็นต้องละลายเปลือกแคปซูลก่อน โดยปกติแล้วเปลือกแคปซูลเจลาตินจะใช้เวลา 5 ถึง 10 นาที ให้ละลายในน้ำย่อยก่อนเริ่มปล่อยยา สำหรับยาที่เริ่มมีอาการอย่างรวดเร็วมีความหมายทางคลินิก เช่น ยาแก้ปวดหรือยากันชัก เวลานี้ความแตกต่างมีความสำคัญ

ข้อพิจารณาทางศาสนา โภชนาการ และจริยธรรม

แคปซูลเจลาตินแบบแข็งและอ่อนมาตรฐานได้มาจากแหล่งสัตว์ โดยทั่วไปคือวัวหรือหมู สำหรับผู้ป่วยที่ปฏิบัติตามข้อจำกัดด้านอาหารฮาลาล โคเชอร์ ฮินดู หรือวีแกน อาจไม่สามารถใช้สูตรแคปซูลเจลาตินมาตรฐานได้ ในกรณีเช่นนี้ ทีมงานที่สั่งจ่ายยาอาจหันไปใช้สารแขวนลอยหรือเปลือกแคปซูลทางเลือกที่ทำจากไฮดรอกซีโพรพิลเมทิลเซลลูโลส (HPMC) แต่สารแขวนลอยมักจะเป็นตัวแทนของวิธีแก้ปัญหาที่ตรงไปตรงมาที่สุดเมื่อมีอยู่แล้วในสูตร

วิธีการใช้ยาระงับอย่างถูกต้อง

ข้อผิดพลาดด้านยาหลายอย่างที่เกี่ยวข้องกับการระงับเกิดขึ้นจากการจัดการที่ไม่เหมาะสมมากกว่าการสั่งจ่ายยาที่ไม่ถูกต้อง การปฏิบัติตามขั้นตอนการบริหารที่ถูกต้องเป็นสิ่งสำคัญสำหรับทั้งความปลอดภัยและประสิทธิผลในการรักษา

1. เขย่าขวดแรงๆ ก่อนใช้ทุกครั้ง ระบบกันสะเทือนส่วนใหญ่ควรเขย่าอย่างน้อย 10 ถึง 15 วินาที อนุภาคที่ตกตะกอนที่ด้านล่างหมายถึง ปริมาณครั้งแรกจากขวดที่ไม่ได้เขย่าอาจใช้ในการรักษาได้ ในขณะที่ปริมาณในภายหลังอาจเกินขนาด
2. ใช้อุปกรณ์วัดที่ถูกต้อง ช้อนชาที่ใช้ในครัวเรือนมีปริมาตรแตกต่างกันไปตั้งแต่ 3 ถึง 7 มล. ทำให้ไม่สามารถรับประทานยาได้ ใช้หลอดฉีดยาในช่องปากหรือถ้วยตวงที่ให้มากับสารแขวนลอยเสมอ
3. ตรวจสอบข้อกำหนดในการจัดเก็บ สารแขวนลอยบางชนิด รวมถึงการเตรียมยาปฏิชีวนะหลายชนิด เช่น อะม็อกซีซิลลิน จะต้องแช่เย็นหลังการสร้างใหม่และทิ้งหลังจากผ่านไป 10 ถึง 14 วัน บางชนิดจะคงตัวที่อุณหภูมิห้อง การแช่เย็นสารแขวนลอยที่ควรคงไว้ที่อุณหภูมิห้องอาจทำให้ความหนืดและความสม่ำเสมอของสารแขวนลอยเปลี่ยนไปได้
4. สร้างสารแขวนลอยผงแห้งใหม่อย่างถูกต้อง สารแขวนลอยยาปฏิชีวนะหลายชนิดมีจำหน่ายในรูปแบบผงแห้งและต้องเติมน้ำตามปริมาตรที่กำหนดก่อนใช้งาน การเติมน้ำมากเกินไปหรือน้อยเกินไปจะทำให้ความเข้มข้นของยาต่อมิลลิลิตรเปลี่ยนแปลง ส่งผลให้เกิดข้อผิดพลาดในการให้ยา
5. ห้ามแลกเปลี่ยนยี่ห้อโดยไม่ตรวจสอบความเข้มข้น ตัวอย่างเช่น สารแขวนลอยไอบูโพรเฟนมีให้เลือกทั้งความเข้มข้น 100 มก./5 มล. และ 200 มก./5 มล. การใช้ความเข้มข้นที่ไม่ถูกต้องในขณะที่ยังคงวัดปริมาตรเดิมต่อไปจะทำให้ได้ปริมาณยาที่ตั้งใจไว้ครึ่งหนึ่งหรือสองเท่า

ยาระงับการสร้างใหม่กับยาระงับพร้อมใช้

ยาระงับชั่วคราวมีการนำเสนอเชิงพาณิชย์หลักๆ สองรายการ และการทำความเข้าใจความแตกต่างเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเภสัชกร ผู้ดูแล และผู้ป่วย

ผงแห้งสำหรับการสร้างใหม่

สารแขวนลอยหลายชนิด โดยเฉพาะยาปฏิชีวนะ ถูกผลิตและจัดเก็บเป็นผงแห้ง เนื่องจากสารออกฤทธิ์จะสลายตัวอย่างรวดเร็วในรูปของเหลว เภสัชกรเติมน้ำบริสุทธิ์ในปริมาณที่วัดได้ ณ จุดจ่ายยา เพื่อสร้างสารแขวนลอย สิ่งนี้จะช่วยยืดอายุการเก็บรักษาในเชิงพาณิชย์ของผลิตภัณฑ์จากเดือน (ในรูปแบบผงแห้ง) เป็นวันหรือสัปดาห์ (เป็นสารแขวนลอยที่สร้างใหม่) เช่น ผงแอมม็อกซิซิลลินสำหรับแขวนลอย มีอายุการเก็บรักษานานถึง 2 ปี ในรูปแบบผงแห้ง แต่เพียงเท่านั้น 7 ถึง 14 วัน เมื่อผสมกับน้ำแล้วแต่อุณหภูมิในการเก็บรักษา

ระบบกันสะเทือนพร้อมใช้

สิ่งเหล่านี้เป็นสูตรสำเร็จและไม่จำเป็นต้องผสมก่อนใช้งาน สารแขวนลอยยาแก้ท้องเฟ้อ เช่น แมกนีเซียมไฮดรอกไซด์ (นมของแมกนีเซีย) หรือบิสมัทซับซาลิไซเลต (Pepto-Bismol) เป็นตัวอย่างทั่วไป สารออกฤทธิ์มีความเสถียรเพียงพอในรูปของเหลวเพื่อให้สามารถเก็บรักษาได้ในระยะยาวโดยไม่สลายตัว ผลิตภัณฑ์เหล่านี้เพียงแค่เขย่าและใช้จากขวดโดยตรง

ข้อดีและข้อเสียของยาระงับ

เช่นเดียวกับรูปแบบยาอื่นๆ รวมถึงแคปซูลเจลาตินที่เชื่อถือได้ สารแขวนลอยมีจุดแข็งและข้อจำกัดเฉพาะ ความเข้าใจที่สมดุลช่วยให้ผู้ให้บริการด้านสุขภาพและผู้ป่วยสามารถตัดสินใจได้อย่างมีข้อมูล

ข้อดี

• เหมาะสำหรับผู้ป่วยที่ไม่สามารถกลืนของแข็งได้ เช่นยาเม็ดหรือผลิตภัณฑ์แคปซูลเจลาติน ซึ่งเป็นข้อได้เปรียบที่สำคัญในกุมารเวชศาสตร์ ผู้สูงอายุ และผู้ป่วยที่มีความผิดปกติในการกลืนทางระบบประสาท
• ช่วยให้สามารถจ่ายยาตามน้ำหนักได้อย่างยืดหยุ่น ซึ่งสูตรผสมแบบแข็งไม่สามารถให้ได้
• เหมาะสำหรับยาที่มีความสามารถในการละลายน้ำต่ำซึ่งไม่สามารถกำหนดเป็นสารละลายที่เสถียรได้
• สามารถจ่ายยาผ่านทางท่อป้อนอาหารได้ (หลังจากตรวจสอบความเข้ากันได้แล้ว)
• มักประกอบด้วยสารปรุงแต่งรสที่ช่วยให้การบริหารง่ายขึ้น โดยเฉพาะสำหรับเด็ก
• โดยทั่วไปจะออกฤทธิ์เร็วกว่ารูปแบบแคปซูลหรือยาเม็ดเจลาตินสำหรับยาที่การละลายเปลือกเป็นขั้นตอนจำกัดอัตรา

ข้อเสีย

• ความแม่นยำในการจ่ายยาขึ้นอยู่กับการเขย่าที่เหมาะสม และใช้อุปกรณ์ตรวจวัดที่ถูกต้อง มีโอกาสเกิดข้อผิดพลาดมากกว่าการใช้แคปซูลเจลาตินซึ่งมีปริมาณคงที่และวัดไว้ล่วงหน้า
• ความไม่มั่นคงทางกายภาพ: อนุภาคจะเกาะตัวเมื่อเวลาผ่านไป และการเกาะเป็นก้อนอาจทำให้สารแขวนลอยลดลงอย่างถาวร
• เคลื่อนย้ายและจัดเก็บได้สะดวกกว่าเมื่อเทียบกับยาเม็ดหรือผลิตภัณฑ์แคปซูลเจลาติน
• มักจะต้องใช้การแช่เย็นเมื่อสร้างใหม่ ซึ่งจำกัดความสะดวก
• รสชาติอาจเป็นอุปสรรคแม้จะมีการปรุงแต่งก็ตาม ยาบางชนิดก็มีรสชาติที่ไม่พึงประสงค์โดยธรรมชาติซึ่งยากต่อการปกปิดในรูปของเหลว
• อายุการเก็บรักษาสั้นลงหลังการสร้างใหม่เมื่อเปรียบเทียบกับรูปแบบยาที่เป็นของแข็ง
• อาจมีสารเพิ่มปริมาณ เช่น ซูโครส สีสังเคราะห์ หรือสารกันบูดที่ไม่พึงประสงค์สำหรับผู้ป่วยบางราย

ยาแขวนลอยในร้านขายยาแบบผสม

เมื่อไม่มีสารแขวนลอยที่มีจำหน่ายในท้องตลาด หรือเมื่อผู้ป่วยต้องการขนาดยาหรือส่วนผสมที่ผลิตภัณฑ์มาตรฐานไม่สามารถให้ได้ เภสัชกรผสมสามารถเตรียมสารแขวนลอยแบบกำหนดเองได้ การปฏิบัตินี้พบได้ทั่วไปโดยเฉพาะใน:

• หน่วยดูแลผู้ป่วยหนักทารกแรกเกิด (NICUs) โดยคำนวณขนาดยาเป็นไมโครกรัมและไม่มีสูตรของเหลวเชิงพาณิชย์
• สัตวแพทยศาสตร์ ซึ่งข้อกำหนดในการจ่ายยาข้ามสายพันธุ์และขนาดต้องการสูตรเฉพาะ
• ผู้ป่วยที่มีอาการแพ้ง่ายที่ไม่สามารถทนต่อสีย้อม สารกันบูด หรือสารเพิ่มปริมาณอื่นๆ ในผลิตภัณฑ์เชิงพาณิชย์ได้
• ผู้ป่วยที่ต้องการเปลี่ยนยาที่ใช้เจลาตินชนิดแคปซูลให้กลายเป็นของเหลว เช่น โดยการเปิดแคปซูลเจลาตินชนิดแข็งแล้วกระจายปริมาณผงในยานพาหนะที่แขวนลอย

การระงับแบบผสมต้องเป็นไปตามแนวทางที่กำหนดโดยเภสัชตำรับของสหรัฐอเมริกา (USP) โดยเฉพาะ USP บทที่ <795> สำหรับการผสมที่ไม่ผ่านการฆ่าเชื้อ มาตรฐานเหล่านี้ควบคุมขนาดอนุภาค การระบุวันที่เกินการใช้งาน การติดฉลาก และการควบคุมคุณภาพ

มาตรฐานการควบคุมคุณภาพสำหรับยาแขวนลอย

ผู้ผลิตยาใช้การทดสอบอย่างเข้มงวดเพื่อให้แน่ใจว่ายาแขวนลอยเป็นไปตามมาตรฐานความปลอดภัยและประสิทธิภาพก่อนที่จะส่งถึงผู้ป่วย พารามิเตอร์คุณภาพหลักที่ได้รับการประเมิน ได้แก่:

• ความสม่ำเสมอของขนาดยา: ตัวอย่างหลายตัวอย่างจะถูกดึงมาจากขวดเดียวกันในขั้นตอนต่างๆ และได้รับการทดสอบเพื่อยืนยันว่าความเข้มข้นของยามีความสม่ำเสมอตลอดทั้งขวด
• ความสามารถในการกระจายตัว: อนุภาคที่ตกตะกอนจะต้องกระจายตัวใหม่ทั้งหมดตามจำนวนรอบการเขย่าที่กำหนด โดยปกติแล้วจะกลับด้านหรือเขย่า 5 ถึง 20 ครั้ง
• ความหนืด: วัดเพื่อยืนยันว่าสารแขวนลอยเทอย่างถูกต้องและคุณสมบัติการไหลยังคงสม่ำเสมอตลอดอายุการเก็บรักษาของผลิตภัณฑ์
• ค่า pH: สารแขวนลอยในช่องปากส่วนใหญ่จัดทำขึ้นในช่วง pH 4.5 ถึง 7.5 เพื่อปรับสมดุลความคงตัวและความอร่อย
• การกระจายขนาดอนุภาค: ยืนยันโดยใช้การเลี้ยวเบนด้วยเลเซอร์หรือกล้องจุลทรรศน์เพื่อให้มั่นใจถึงความสม่ำเสมอและคาดการณ์การดูดซึม
• ขีดจำกัดของจุลินทรีย์: สารแขวนลอยทางปากต้องเป็นไปตามเกณฑ์การยอมรับจุลินทรีย์ของ USP และส่วนใหญ่มีสารกันบูด เช่น โซเดียมเบนโซเอตหรือโพแทสเซียมซอร์เบต เพื่อป้องกันการปนเปื้อนในระหว่างระยะเวลาการใช้งาน

หลักการด้านคุณภาพเดียวกันนี้ใช้เมื่อมีการแปลงผลิตภัณฑ์แคปซูลเจลาตินเป็นรูปแบบสารแขวนลอยในร้านขายยาแบบผสม แม้ว่าขนาดและกรอบการทำงานด้านกฎระเบียบจะแตกต่างอย่างมากจากการผลิตทางอุตสาหกรรมก็ตาม

ยาระงับกับผลิตภัณฑ์แคปซูลเจลาติน: เมื่อใดควรเลือกชนิดใด

สำหรับแพทย์และเภสัชกร ทางเลือกระหว่างสูตรสารแขวนลอยและสูตรแคปซูลเจลาตินนั้นไม่ค่อยเกิดขึ้นโดยพลการ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการชั่งน้ำหนักความสามารถในการกลืนของผู้ป่วย ความแม่นยำของขนาดยาที่ต้องการ ความคงตัวของยา และความเร่งด่วนทางคลินิก โดยทั่วไปจะใช้ปัจจัยการตัดสินใจต่อไปนี้:

เคล็ดลับในการจัดเก็บและการจัดการเพื่อรักษาคุณภาพระบบกันสะเทือน

การเก็บรักษาที่ไม่เหมาะสมเป็นสาเหตุสำคัญของความล้มเหลวของยาระงับ ต่างจากแคปซูลเจลาตินซึ่งค่อนข้างทนทานต่อสภาพแวดล้อม สารแขวนลอยมีความไวต่อความผันผวนของอุณหภูมิ การสัมผัสกับแสง และการปนเปื้อนจากหยดหรืออุปกรณ์ตรวจวัดที่ไม่สะอาด

• ปฏิบัติตามอุณหภูมิการจัดเก็บฉลากอย่างแม่นยำ การเก็บสารแขวนลอยที่ต้องใช้ตู้เย็นไว้ที่อุณหภูมิห้องเป็นเวลาสองสามวันสามารถเร่งการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์และลดประสิทธิภาพของยาได้ ในทางกลับกัน การแช่แข็งสารแขวนลอยที่ไม่ได้มีไว้สำหรับการแช่แข็งอาจทำให้เกิดการรวมตัวของอนุภาคที่ไม่สามารถย้อนกลับได้
• ปิดฝาขวดให้แน่นระหว่างปริมาณยาเพื่อป้องกันการระเหยของตัวพาของเหลว ซึ่งจะทำให้สารแขวนลอยเข้มข้นและเปลี่ยนขนาดยาต่อมิลลิลิตร
• ป้องกันแสง สารแขวนลอยหลายชนิดมียาหรือสารกันบูดที่ไวต่อแสงซึ่งจะสลายตัวเมื่อได้รับรังสีอัลตราไวโอเลต ด้วยเหตุนี้จึงมีการใช้ขวดทึบแสงหรือสีเหลืองอำพัน
• ทิ้งระบบกันสะเทือนที่ไม่ได้ใช้หลังจากวันที่เกินการใช้งาน แม้ว่าขวดจะเต็มแล้วก็ตาม สารแขวนลอยยาปฏิชีวนะที่สร้างใหม่จะสูญเสียประสิทธิภาพอย่างรวดเร็ว และการใช้สารแขวนลอยที่หมดอายุจะเสี่ยงต่อการให้ยาต่ำกว่าการรักษาและมีส่วนทำให้เกิดการดื้อยาปฏิชีวนะ
• ห้ามรับประทานยาเป็นสองเท่าเพื่อชดเชยการพลาดยาโดยไม่ปรึกษาเภสัชกรหรือผู้สั่งจ่ายยาก่อน เนื่องจากสารแขวนลอยจำเป็นต้องเขย่าและตวง ความเสี่ยงของการฉีดยาสองครั้งโดยไม่ตั้งใจจึงสูงกว่าการใช้แคปซูลเจลาตินหรือสูตรยาเม็ดที่ตวงไว้ล่วงหน้า